Szklanka do połowy pełna..?

Dokładnie tak jak, mówi pani Dorota:)

Niestety w naszym kraju panuje powszechna dyskryminacja i w przypadku ujawnienia się dziecka, nagle zanika instynkt rodzicielski, który przeradza się w głęboką niechęć (o ile nie odrazę, nienawiść, wstręt, agresję..) Rodzicu - bądź mądry!

Moja współlokatorka pisze właśnie pracę magisterską na temat zmian jakie zachodzą w życiu osoby homoseksualnej, gdy już się ujawni. Uwierzcie mi, że niektóre historie mogłyby posłużyć za scenariusz do prawdziwych horrorów..

Pozwolę sobie zacytować fragment jednej z takich historii, jej autorem jest bloger, którego wspomnienia i przemyślenia czytam regularnie od kilku miesięcy (młodość spędził w Anglii, w polskiej rodzinie). Mam nadzieję, że się nie obrazi za to, że przytoczyłam jego słowa, ale to wyznanie bardzo mną wstrząsnęło.. :(

"Przyznałem się im do swojej orientacji (rodzicom). Odpowiedzieli mi płaczem, krzykiem, ogólnie  - wielka awantura. Natychmiast zostałem spakowany i wyrzucony za drzwi z tekstem "nie na takiego zboka cię wychowaliśmy (...) Tylko moje kochane siostry pisały co jakiś czas listy, albo  spotykały się ze mną po kryjomu.Czasami przyniosły jakieś pieniądze. Nawet małą sumę, ale wtedy liczył się dla mnie każdy cent. Byłem i nadal jestem im za tę pomoc bardzo wdzięczny. (...) Pod koniec studiów odezwał się do mnie ojciec, chciał mnie wysłać na leczenie, tzn. "wyleczyć mnie z mojego zboczenia". Był na tyle zdeterminowany, że przyjeżdżał na moja uczelnię, robił mi wstyd przy znajomych itd. Przyjeżdżał też do mojej pracy, ale krótko, bo szybko ją przez niego straciłem (...) Wymieniałem listy z dziadkami, którzy mieszkali w mojej ojczyźnie i wręcz marzyłem, żeby ich poznać, aby zobaczyć ten wspaniały kraj o którym tyle słyszałem. W końcu oświadczyłem rodzicielce "wyjeżdżam z kraju, jadę do Polski". Wyśmiała mnie i zbluzgała, że taki zboczeniec jak ja nie powinien zatruwać ziemi jej przodków (...) Dziadkowie dali mi ogromne wsparcie. Zaakceptowali mnie takiego jakim byłem, pomogli mi znaleźć pracę (choć nie była to świetna praca, to w dopiero co uwolnionej spod jarzma komunistów, biednej Polsce, sam, nic lepszego bym nie znalazł) (...) Po kilkunastu latach, od momentu gdy poznałem Grześka i się z nim związałem - zostałem pobity. Było to dokładnie dwa lata temu. W biały dzień, w parku, zostałem bardzo brutalnie skatowany. Miałem złamane obie nogi, oba złamania otwarte, kilka palców, złamaną rękę i połamane żebra, w tym jedno z żeber przebiło mi płuco. Miałem też mocno zgruchotaną prawą stopę i kilka innych urazów. Leżałem w swojej własnej krwi i myślałem - za chwilę umrę. Ludzie mnie omijali. Nikt nie zareagował. Wtedy uratował mnie zupełnie przypadkowy patrol straży miejskiej (wiem, że był przypadkowy, bo tak mi później powiedziano). Spędziłem ponad pół roku w szpitalu, plus długa rehabilitacja. Moi oprawcy wyszli z aresztu po trzech miesiącach, ponieważ nie stawiłem się na rozprawę w sądzie. A nie stawiłem się, ponieważ w tym czasie leżałem w ciężkim stanie w szpitalu. Teraz fizycznie jestem zdrowy (pomijam prawą stopę, na którą czasami utykam), ale psychicznie nadal nie. To jak mnie rodzice dręczyli, ile przeżyłem w okresie swojej młodości i potem to pobicie wywarło na mnie tak duży wpływ, że teraz choruję na nerwicę, depresję plus lęki z objawami somatycznymi"

:( ehh...